Het lijkt wel alsof half Nederland op vakantie is. Inmiddels keren de eersten alweer terug en delen hun verhalen. Ik hoor twee soorten verhalen. Die van de categorie rustzoekers gaan erover dat ze rust hebben gezocht en gevonden in de natuur, bijvoorbeeld via wandelingen. Deze mensen hebben genoten van het gewone, van de ogenschijnlijke saaiheid van het wandelen. Iedere dag weer kilometers wandelen door de natuur, de ene voet voor de andere. Is dat saai? De wandelaars vinden van niet. Zij ervaren dat de natuur ieder moment anders is, spectaculair zelfs.
Anderen proberen verveling en saaiheid actief te verdrijven tijdens hun vakantie. Op het moment dat het leven stil valt, zoals in een vakantie het geval kan zijn, worden mensen onrustig en willen ze iets gaan ondernemen. Iets spannends, iets groots. Deze vakantiegangers behoren tot de categorie avonturiers en actievelingen. Zij laten zich prikkelen door concerten, zomerfeesten en festivals. Alsof zij de saaiheid en de verveling willen bestrijden of verjagen. Zij zoeken hun heil in grootse en meeslepende activiteiten en evenementen. Maar is dat vervullend?
Middelmatigheid kun je nooit verdrijven of ontvluchten. Het is er altijd. En saaiheid of middelmatigheid blijkt geen saaiheid te zijn.
Middelmatigheid kun je nooit verdrijven of ontvluchten. Het is er altijd. En saaiheid of middelmatigheid blijkt geen saaiheid te zijn. Dat leren de kloosters ons. In hun zoektocht naar God, naar hun diepste zelf, leren kloosterlingen om te gaan met middelmatigheid, met verveling zo je wil. Zij leren zich ermee te verzoenen. Dat is een belangrijk oriëntatiepunt voor hen.
We kunnen worden bevangen door het idee dat we grootser en meeslepender willen leven. We kunnen worden verleid door een vakantie boordevol met prikkels, alsof die de saaiheid en verveling uit ons leven verdrijft. Kunnen wij ons, net als de monniken, verzoenen met die middelmatigheid? Middelmatigheid is een realiteitsprincipe, een aarde-element. Niet de droom, maar de dagelijkse realiteit laat zien dat het leven in zijn eenvoud verheffend kan zijn en dat we in die alledaagse werkelijkheid thuis kunnen komen.
Groots en meeslepend leven of een vakantie die je iedere dag prikkelt geldt als een activiteit die de rust verstoort en je van jezelf kan verwijderen. Toch maar die saaie wandeling dan? De paradox is dat het leven zich vaak toont als een saaie vakantie. Maar dat is schijn, want de saaiheid biedt de mogelijkheid intens te genieten en dicht bij jezelf te blijven. De middelmatigheid van het bestaan, het nietsdoen, de verveling, het-voor-je-uit-zitten-staren heeft charme. De middelmatigheid kan de afgestompte zintuigen weer gevoelig maken en het leven in ons laten stromen.
